Today: 24.Jan.2021
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΤΣΙΜΗΡΗΣ: ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΗΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΟΜΑΔΙΚΟΤΗΤΑ
29.Αυγ.2016
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Ένας πολυπράγμων άνθρωπος της Τέχνης, με τα πόδια να πατούν γερά στη γη, ο Δημήτρης Κατσιμίρης μόλις 35 ετών από τη Ρόδο σκηνοθετεί, αναλαμβάνει τη παραγωγή και παίζει, αποτελώντας ένα παράδειγμα προς μίμησην για τους νέους που κινούνται στο χώρο του θεάτρου και του κινηματογράφου.

Τον συναντήσαμε στο κέντρο και τον ρωτήσαμε για την στροφή στην καριέρα του, τις δουλειές του, την σχέση του με τις αλλαγές, την συνεργασία με την Εταιρεία Προστασίας Σπαστικών Αργυρούπολης.

Έχει ήδη γράψει δύο θεατρικά έργα ‘Η αυτοκτονία μου’ και ‘Το Έμβρυο’ τα οποία ανέβηκαν τη σεζόν 2014-2015 σε θέατρα της Αθήνας. Ενώ το τελευταίο του επίτευγμα είναι τα ‘Γενέθλια’, η πρώτη του ταινία μικρού μήκους η οποία έχει ήδη συμμετάσχει ως θεατρικό έργο στο Φεστιβάλ Artability και πρόκειται να λάβει μέρος και στο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας τον Σεπτέμβρη.

Δημήτρη πού γεννήθηκες; Ποια ήταν τα πρώτα σου επαγγελματικά βήματα;
Γεννήθηκα στη Ρόδο, έφυγα για την Πάτρα  όπου σπούδασα Κοινωνική Εργασία και αργότερα άσκησα το επάγγελμα του κοινωνικού λειτουργού για τέσσερα χρόνια στη Θεσσαλονίκη.

Ποιο ήταν το ερέθισμα που σε οδήγησε να αλλάξεις καριέρα και να στραφείς στο θέατρο;
Η αλήθεια είναι ότι μία φίλη μου ζήτησε να τη βοηθήσω σε μία παράσταση ενώ δεν είχα καμία σχέση με το θέατρο..Τα σχόλια της σκηνοθέτιδας για μένα δεν ήταν θετικά και αυτό με στεναχώρεσε ιδιαίτερα και έτσι αποφάσισα να γραφτώ σε ένα θεατρικό εργαστήρι. Μέσα από αυτό,  συμμετείχα σε κάποιες θεατρικές παραστάσεις και η δασκάλα μου τότε μου υπέδειξε να μετακομίσω στην Αθήνα αν θέλω να έχω κάποια επαγγελματική εξέλιξη μετέπειτα. Το αποφάσισα, κατέβηκα και γράφτηκα σχεδόν αμέσως στο ‘Θέατρο των Αλλαγών’ και μέσα από μία ακρόαση σε έξι μήνες έπαιζα σε επαγγελματικές παράστασεις.

Η αλλαγή περιοχής αλλά γενικά η αλλαγή ως τρόπος εξέλιξης μάλλον είναι ένα σταθερό στοιχείο σου;
Έχει να κάνει με τις ανάγκες και το τι ψάχνω. Πάντα πάω με τον αντίστοιχο σκοπό προς κάπου και δε φεύγω μέχρι να επιτευχθεί.

Μεγάλωσες στη Ρόδο...ποιό ήταν το ερέθισμα το οποίο πιστεύεις σε ώθησε να αγαπάς τις αλλαγές;
Τώρα που το λες, αυτό το συζητούσαμε και με την τότε παιδική μου παρέα, μας βοήθησε το γεγονός ότι κάθε μέρα κάναμε παιδικούς αυτοσχεδιασμούς. Ανάμεσα στις πολυκατοικίες υπήρχε μία αλάνα όπου από τα 5 εώς τα 15 περίπου,  συγκεντρωνόμασταν και προσπαθούσαμε να εφεύρουμε και από ένα νέο παιχνίδι κάθε απόγευμα..Αν κάτι μας άρεσε το ξαναπαίζαμε την επόμενη.  Οπότε ήμασταν συνέχεια σε μία διαδικασία όπου λειτουργούσαμε με φαντασία, αυτοσχεδιασμούς και παιχνίδια.



Το να κυνηγάς τα θέλω σου και να τα υλοποιείς στην Αθήνα, πόσο εφικτό είναι;
Δεν είναι εύκολο, και πέρα από το ταλέντο είναι η προσωπικότητα  που πρέπει να χτίσεις για να μπορέσεις να πορευτείς σε όλο αυτό. Διότι οι δυσκολίες και τα χαστούκια είναι καθημερινά και πάρα πολλά. Και μέσα σε αυτή τη διαδικασία το ταλέντο μπορεί να χαθεί, γιατί μπορεί να κάνεις κάτι εξαιρετικό αλλά να μην αντέξεις να το συνεχίσεις. Οπότε πρώτα βάζω την ψυχική δύναμη. Λέω στον εαυτό μου ότι ό,τι και να γίνει εγώ θα το κάνω.  Γιατί έθεσα ένα στόχο, τον βλέπω μπροστά μου και πάω προς τα εκεί. Ο οποιοσδήποτε μπει ανάμεσα, θα τον προσπεράσω. Έτσι κάνουν και τα άτομα που εκτιμάω κυρίως στο εξωτερικό. Μετά είναι όλα τα υπόλοιπα. Και στο δρόμο βέβαια έρχονται και οι αναπάντεχες εκπλήξεις που μας δίνουν δύναμη να συνεχίσουμε.

Πώς βιώνεις τη ζωή καλλιτεχνικά στην Αθήνα;
Κοίταξε για ένα άτομο που είναι φιλοπερίεργο και τον ενδιαφέρουν τα καλλιτεχνικά δρώμενα, γίνονται πάρα πολλά πράγματα και αυτό θέλει αρκετή κριτική σκέψη ώστε να κατανείμεις σωστά το χρόνο σου και να τα παρακολουθήσεις.  Χρειάζεται πριν επιλέξεις, να κάνεις την έρευνά σου γι’ αυτό που θα δεις και μετά έρχεται ο καφές ή το ποτό που θα πιεις, η συζήτηση πάνω σε αυτό που είδες για να μπορέσει να καθίσει όλο αυτό. Αλλιώς είναι όλα φαστ φουντ. Σαν να μην έχει γίνει.

Στις δουλειές σου ασχολείσαι με θέματα που αφορούν τον σύγχρονο άνθρωπο στην ουσία του όπως το άγχος και ο φόβος στην παράσταση Έμβρυο’. Πιστεύεις ότι ο φόβος καταβάλει τον σύγχρονο άνθρωπο;
Στο ‘Εμβρυο’ περιγράφεται μία ιστορία ενός αντρόγυνου το οποίο περιμένει παιδί και προκειμένου να  προστατεύσουν την εγκυμοσύνη τους, η γυναίκα παραμένει στο σπίτι. Το ζευγάρι μένει μέσα για να προστατευτεί από τον εξωτερικό φόβο, αλλά στο τέλος του έργου φαίνεται ότι ο φόβος ήταν τελικά μέσα τους και πολλαπλασιαζότανε, με συνέπεια η γυναίκα να αποβάλλει λόγω της παράλογης συμπεριφοράς του άνδρα. Εκείνος έβλεπε παντού εξωτερικούς εχθρούς, έβαλε συναγερμούς κάγκελα και απαγόρευσε στην γυναίκα του να κινείται..ακόμα την προστάτευε από οποιαδήποτε είδηση θα μπορούσε κατά τη γνώμη του να τη βλάψει.

Οι ψυχολόγοι έχουν καταλήξει ότι πίσω από οποιοδήποτε ψυχολογικό τραύμα ή πρόβλημα βρίσκεται ο φόβος. Είτε αυτό λέγεται ρατσισμός, είτε λέγεται μένω σε μία προβληματική σχέση και δεν την εγκαταλείπω,  παραμένω σε μία δουλειά την οποία δεν αγαπάω, δε φεύγω από τον τόπο μου, δεν εγκαταλείπω την οικογένειά μου..από πίσω κρύβεται ο φόβος. Το οποίο είναι ένα φυσιολογικό αίσθημα να το έχουμε, αλλά αν μας καταβάλει σε πολύ μεγάλο βαθμό μας βάζει χειροπέδες και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.

Είσαι ενας άνθρωπος που τολμάς να κάνεις παραγωγές, να σκηνοθετείς και να συνεχίζεις. Πόσο εύκολα ξεπερνάς τους φόβους σου;
Κάποιες φορές όταν υπάρχει ένα πρόβλημα αφιερώνω πολύ χρόνο να το σκεφτώ, ενώ αν αφιέρωνα  χρόνο να σκεφτώ μια δράση για να το λύσω θα λυνόταν αμέσως. Πλέον όταν βλέπω τον εαυτό μου να σκέφτεται ένα πρόβλημα πολύ ώρα, αμέσως πάω για τη δράση. Είναι χαμένος χρόνος να αφιερώνουμε χρόνο να σκεφτόμαστε ένα πρόβλημα. Μας κλείνει και δεν μας βοηθάει.

Μπορεί η Τέχνη να αφυπνίσει συνειδήσεις;
Αν ο θεατής έρθει με ανοιχτή διάθεση και η ταινία μιλήσει βαθιά μέσα του, τότε μπορούν να αλλάξουν πάρα πολλά πράγματα σε προσωπικό επίπεδο. Το έχω δει σε μένα και σε άτομα γύρω μου. Οι μικρές αλλαγές που λέμε. Αν η ταινία σε συγκινήσει δηλαδή σε κινήσει κάπου και σου μιλήσει, τότε θα ξυπνήσει σίγουρα κάτι μέσα σου.



Η συνεργασία με την Εταιρεία Σπαστικών πώς προέκυψε;
Ενώ είχαμε ξεκινήσει τις πρόβες με τον πρωταγωνιστή μας Θωμά Χαβιανίδη, μου ήρθε η ιδέα να πάρω τηλέφωνο την Εταιρεία. Μίλησα με την κοινωνική λειτουργό τους είπα ότι είμαι συνάδελφος και ζήτησα τη βοήθειά τους. Έστειλα ένα email όπου λάβαμε πρόσκληση αμέσως από τους ανθρώπους της Εταιρείας  για να επισκεφτούμε το χώρο τους.  Πήγαμε εκεί διηγηθήκαμε το σενάριο και βρεθήκαμε να σηκώνονται τα παιδιά πάνω και να κάνουν υποδείξεις στο Θωμά σχετικά με τις κινήσεις των χεριών ,του στόματος  γενικά για την κίνηση του σώματος, το οποίο ήτανε θείο δώρο και πράγμα πολύ βοηθητικό για μας. Και η βοήθειά τους φυσικά συνεχίστηκε και τις επόμενες μέρες.

Μίλησέ μου για τη συμμετοχή στο ArtAbility του Φεστιβάλ θεάτρου και χορού της Εταιρείας Σπαστικών.
Κάναμε διασκευή την ταινία σε θεατρικό έργο στην Εταιρεία. Ήταν πάρα πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία γιατί ένας ηθοποιός έκανε αυτό ακριβώς που η εταιρεία πρεσβεύει, οπότε ήταν μεγάλη η πρόκληση..ειδικά για τον Θωμά.
Μας βοήθησαν πάρα πολύ τα παιδιά, έπεσαν από πάνω μας φυσιοθεραπευτές, εργοθεραπευτές, ψυχολόγοι, η Πρόεδρος της Εταιρείας, κοινωνικοί λειτουργοί. Την ημέρα της πρόβας, δύο μέρες πριν την παράσταση ήρθαν όλοι, θυμάμαι χαρακτηριστικά την πρόεδρο που κλαίγοντας πήρε αγκαλιά τον Θωμά και του είπε ‘μας συγκίνησες!’

Θα συμμετέχεις και στο Φεστιβάλ Δράμας;
Ναι στη Δράμα θα γίνει η πρώτη επίσημη προβολή της ταινίας πάνω στο πανί. Είναι διαγωνιστικό το κομμάτι. Αν και θεωρώ ότι είναι δύσκολο να κρίνεις ανόμοιες ταινίες μεταξύ τους με διαφορετικά περιεχόμενα. Εννοείται δε θα πούμε όχι στα βραβεία αλλά το σημαντικό για μένα είναι να δουν την ταινία όσο περισσότερα άτομα μπορέσουν και μακάρι να επικοινωνήσει μαζί τους.  Κάποιοι  από τους συντελεστές της ταινίας θα ανέβουμε στο Φεστιβάλ. Το Φεστιβάλ Δράμας θα λάβει χώρα από τις 19 ως τις 24 Σεπτεμβρίου.



Ποιο είναι για σένα το κλειδί της επιτυχίας στο χώρο της τέχνης;
Το θέατρο, αλλά ειδικότερα ο κινηματογράφος είναι ομαδικό άθλημα. Πίσω από ένα σενάριο δεν κρύβεται ένα άτομο. Πίσω από μία σκηνοθεσία το ίδιο. Πίσω από μία υποκριτική δεν είναι μόνο ένα άτομο. Ο ένας βοηθάει τον άλλον και το βασικότερο χαρακτηριστικό για μένα που πρέπει να έχει ένας σκηνοθέτης αν θέλει να προχωρήσει μέσα στα χρόνια, είναι να μπορεί να δημιουργεί μία ομάδα με ωραίο κλίμα, όπου ο ένας να χαίρεται να βοηθάει τον άλλο. Και πιστεύω σε αυτήν την ομάδα αυτό που περιγράφω λειτούργησε πάρα πολύ. Τα μέλη της ομάδας προέρχονται ο καθένας από διαφορετικούς χώρους και έδωσαν ο ένας στον άλλον ιδέες και ερεθίσματα, με τον δικό μου πάντα συντονισμό. Ειδικά οι ηθοποιοί υπήρξαν πολύ βοηθητικοί με το σενάριο.

Δημήτρη σ'ευχαριστούμε πολύ για την συνέντευξη που μας παραχώρησες και σου ευχόμαστε κάθε επιτυχία σε ό,τι στόχους βάζεις στη ζωή σου.

Ευχαριστούμε για την ζεστή φιλοξενία του το cafe -bar restaurant  "12"

Ερμού 18 & Διομείας 2-4 10563 Αθήνα Τηλέφωνο: 210-3245257

http://www.livinginthecity.gr/chillout/geush/item/3144-12-bar-restaurant

 

 

 

 

 

Διαβάστηκε 1783 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2016 13:28
ΕΛΕΝΗ ΜΑΤΣΟΥ

Living in the city...Το ηλεκτρονικό περιοδικό της πόλης. 

Ανακαλύπτουμε όλες τις πτυχές της ζωής στην πόλη. Βιώστε την εμπειρία μαζί μας...

  • LATEST NEWS
  • Όταν δεν υπήρχαν κομπιούτερ , κινητά τηλέφωνα,…
  • Η Πράγα με την εξέλιξη της και…
  • Θες το μέγεθος τους, θες η κατασκευή…
  • Το Icehotel χτίζεται κάθε χειμώνα και λιώνει…
  • Δε θα πλησίαζες αν υποφέρεις από υψοφοβία
  • Ας πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή.…
  • To ξενοδοχείο Ion κρέμεται σε μια απόκρημνη…
  • Ζείτε μαζί αρκετό καιρό και η καθημερινότητα…
  • Καθώς ενηλικιωνόμαστε συνειδητοποιούμε ότι πράγματα και δραστηριότητες…
  • Μαγευτικά τοπία και απίστευτες εμπειρίες!