Today: 12.Dec.2018
ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ: Η ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ Η ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

Καλωσορίζουμε τον καταξιωμένο ηθοποιό και σκηνοθέτη Γιάννη Σταματίου στο Living in the City. Μας υποδέχθηκε θερμά στον Πολυχώρο Τέχνης και Πολιτισμού Εκστάν, ένα χώρo που έχει φτιάξει με αγάπη και μεράκι.

Κατά την καλλιτεχνική σου πορεία έχεις υποστηρίξει πολύ το θέατρο με το να γίνεις συνιδρυτής σε θέατρα και πολυχώρους. Τι σημαίνει η ασχολία με την Τέχνη για σένα;
Είναι η μόνη ασχολία που ξέρω να κάνω στη ζωή μου. Φαντάζομαι είναι όλη μου η ζωή. Ξεκίνησα πολύ μικρός 18 χρονών είχα μπει στη σχολή, τελείωσα και έκτοτε δεν έχω κάνει άλλη δουλειά μέχρι σήμερα... Πράγμα που σημαίνει ότι τουλάχιστον με καλύπτει μέσα μου, με κάνει ευτυχισμένο. Οικονομικά ήταν πάντα δύσκολα, αλλά κατά τα άλλα καταφέρνω και ζω καλά. Ζω μέσα στην ευτυχία να παράγω Τέχνη.

Το ΕΚΣΤΑΝ τι σημαίνει για σένα; Σε ποιούς απευθύνεται;
Εκείνο που με ενδιαφέρει πάνω από όλους είναι οι νέοι άνθρωποι. Για μένα το Εκστάν είναι ένας χώρος συνάντησης φίλων. Δεν υπάρχει περίπτωση να περάσει κάποιος από εδώ, να γνωριστούμε, να παρακολουθήσει την θεατρική και την μουσική μας παράσταση, ή να θέλει να κάνει κάτι πάνω στην Τέχνη και οτιδήποτε άλλο και να μη τον υποδεχθούμε. Είμαστε ανοιχτοί σε κάθε πρόταση.
Ο χώρος διατίθεται για να κάνουν νέοι άνθρωποι οτιδήποτε θέλουν από μουσικοθεατρική παράσταση εως και το πάρτυ των γενεθλίων τους!

Γιάννη μίλησέ μου για την περιοδία που έκανες με αφετηρία το Παρίσι παίζοντας στον "Οιδίποδα";
Στο Παρίσι είχα έναν εκλεκτό φίλο, ο οποίος ήταν ο πρώτος ηθοποιός του Peter Brook, τον Sotigui Cogitate. Ήταν ένας μεγάλος άνθρωπος του θεάτρου. Εκείνος έκανε μία παράσταση τον "Οιδίποδα" στο θέατρο του Brook και με κάλεσε να παίξω. Έπαιξα λοιπόν αρχικά εκεί, βραβεύτηκα και με αυτό κάναμε μία μεγάλη περιοδία στη Γαλλία, στη Σικελία, στην Αφρική... Ήταν μία εξαιρετική εμπειρία.

Γιάννη μου αποτελεί σημείο αναφοράς σου η Αρχαία Ελλάδα, καθώς όπως γνωρίζουμε ετοιμάζεις και τώρα κάτι σχετικό...
Με συγκινεί πάρα πολύ η αρχαία Ελλάδα. Εκεί βρισκόμαστε. Καταρχήν εκεί βρίσκεται όλη η ουσία τουλάχιστον του Δυτικού Πνεύματος. Πράγμα γνωστό σε όλους. Όσο περνάνε τα χρόνια, οι περισσότεροι τα ξεχνάμε αυτά και τα αφήνουμε λίγο πίσω. Εγώ θεωρώ ότι η Ελλάδα είναι ένας ζωντανός αρχαιολογικός θησαυρός! Θα μπορούσαμε να ζούμε μόνο από τα αρχαία μας! Να μην κάνουμε τίποτε άλλο! Να μη δουλεύει κανείς. Να έχουμε τα αρχαία μας, τα τα δείχνουμε στον Κόσμο και να τα "πουλάμε" ακριβά. Όχι μόνο τους αρχαιολογικούς χώρους!

Είναι απίστευτο το γεγονός ότι δεν υπάρχει Μία σχολή Φιλοσοφίας, στην Ελλάδα τη χώρα που γέννησε τη Φιλοσοφία. Δεν πραγματοποιούνται φιλοσοφικά συνέδρια! Θα μπορούσαμε να ζούμε μόνο από τον Πολιτισμό σε αυτή την χώρα!


Μίλησέ μας για τις παραστάσεις που ετοιμάζεις σε σχέση με την Αρχαία Ελλάδα...
Η τελευταία δουλειά που έχω κάνει είναι "η Αντιγόνη" στα αρχαία Ελληνικά με υπέρτιτλους, πάνω ψηλά, στα Νέα Ελληνικά και σε οποιαδήποτε άλλη γλώσσα του Κόσμου. Είμαστε 12 ηθοποιοί. Εγώ σκηνοθετώ και παίζω και ένα ρόλο. Είναι μεγάλη παραγωγή. Ανεβάσαμε κάποιες παραστάσεις πέρισι το καλοκαίρι και προς έκπληξη όλων μας πήγε πάρα πολύ καλά! Υπήρξαν άνθρωποι ξένοι, που δεν γνωρίζουν λέξη Ελληνικά και άκουγαν την Γλώσσα εκστασιασμένοι...

Υπήρχαν Έλληνες, οι οποίοι ξεκίνησαν να διαβάζουν τους υπέρτιτλους και κάποια στιγμή είπαν "μα αφού καταλαβαίνω, γιατί το διαβάζω αυτό;" και έβλεπαν πια την παράσταση κατευθείαν στα Αρχαία Ελληνικά, χωρίς να διαβάζουν τι λέει.Το καλοκαίρι λοιπόν έγιναν κάποια πράγματα μαγικά! Κάτι μαγικό κρύβει η Αρχαία Ελλάδα.

Φέτος λοιπόν θα κάνουμε μία πάρα πολύ μεγάλη περιοδεία και δεν ξέρουμε μέχρι πού θα μας φτάσει! Έχει αυτή την δυναμική να το δουν και ξένοι και τουρίστες και θέλουμε να το πάμε και στο εξωτερικό.

Συναντά δυσκολίες η "Αντιγόνη" για την περιοδία αυτή;
Η αλήθεια είναι ότι είναι ακριβούτσικη παραγωγή και ενώ θέλουν να το ανεβάσουν πολλοί δήμοι, που παλιά δίνανε χώρο, τώρα πια δεν έχουν χρήματα να το υποστηρίξουν. Εκεί με δυσκολεύει λίγο. Αλλά έχω ένα μεγάλο όνειρο να το βγάλω προς τα έξω και ακόμα και στο εξωτερικό.

Η ζωή στην Αθήνα σ'αρέσει;
Η Αθήνα, η καημένη, προσπαθεί. Αλλά μέσα σ'όλη αυτή την κατάσταση που έχει βρεθεί, τι να κάνει; Σαν Πόλη η Αθήνα είναι ενδιαφέρουσα. Διαθέτει πάρα πολλά πράγματα. Ειδικά στον τομέα της Τέχνης έχει πληθώρα να δώσει. Και ειδικά τώρα! Πολύ λίγες πρωτεύουσες έχουν αυτή τη ζωντάνια που έχει η Αθήνα. Γίνονται υπέροχες δουλειές και οι Έλληνες είναι άνθρωποι που λατρεύουν την Τέχνη και ασχολούνται και σαν παραγωγοί Τέχνης και σαν θεατες. Υπάρχουν άνθρωποι που πραγματικά το ψάχνουν.

Με ποιο κριτίριο επέλεξες να ανεβάσετε στο ΕΚΣΤΑΝ ανεβάζετε "τις καρέκλες" του Ιονέσκο;
Οι καρέκλες είναι κλασικό έργο. Από τα 5 καλύτερα του 20ού αιώνα. Όταν πρωτοεμφανίστηκε το '53 που έγραφε ο Ιονέσκο δεν ήξεραν πώς να το χαρακτηρίσουν και κάποιος του κόλλησε τη ρετσινιά του "παράλογου". Είναι λογικότατο έργο και έχει δύναμη ακόμα και σήμερα. Είναι πάνω στη ζωή και το θάνατο. Αναλύει τι είναι ο άνθρωπος μέσα από το πέρασμά του σ' αυτή τη Ζωή. Είναι εξαιρετικά καλή παράσταση καθώς την έχει σκηνοθετήσει ο Juan Paul de Lison, ένας Γάλλος ηθοποιός του Brook.

Αλήθεια τι σου έχει δώσει η σύμπλευση με την ομάδα του Brook;
Εγώ και η γυναίκα μου, η οποία είναι επίσης ηθοποιός, έχουμε την τύχη να ανήκουμε στην ομάδα του Peter Brook, ο οποίος θεωρείται ένας από τους κορυφάιους σκηνοθέτες του 20ου αιώνα. Μαζί είχαμε κάνει σεμινάρια, δουλέψαμε πάρα πολύ και γι'αυτό θεωρώ φέρνουμε μία διαφορετική οπτική που δε μοιάζει με το πώς το έχεις δει πριν αποδωμένο στην Ελλάδα. Ή τουλάχιστον δεν θα τη δεις ευρέως διαδεδομένη εδώ.

Στην Ελλάδα υπήρξε κάποια συνεργασία που να σου έχει αφήσει εξίσου ανεξίτυλα σημάδια;
Έχω συνεργαστεί με πολύ αξιόλογους ανθρώπους. Αλλά δεν μπορώ να πω για κάποιον συγκεκριμένα, για να μην αδικήσω κανένα.

Στο ΕΚΣΤΑΝ φιλοξενούνται πολύ μελωδικές βραδιές. Πες μου τι το ιδιαίτερο βρίσκουμε εδώ;
Αυτή τη στιγμή στο Εκστάν φιλοξενούμε 2 γκρουπ. Ιδιαίτερα ξεχωριστό και πρωτότυπο θεωρώ το ένα γκρουπ που αποτελείται από τον Κώστα Μουστάκα, έναν εξαιρετικό κιθαρίστα που με την κλασική κιθάρα του μας ταξιδεύει στο χώρο του ρεμπέτικου, συνοδευόμενος από τη φωνή της Αργυρούς Νυκτάρη. Το μουσικό σχήμα αποτελεί μία πρόταση για λάτρεις ή μη του ρεμπέτικου ρεπερτορίου που ξαφνιάζονται ευχάριστα. Πρώτος το ξεκίνησε ο Κατσαρός στην Αμερική. Ξαφνικά τα ρεμπέτικα με την κλασσική κιθάρα αποκτούν μια άλλη διάσταση και κερδίζουν το ενδιαφέρον όλων. Ακούς πολλούς να λένε "μα είναι τόσο ωραίο αυτό το τραγούδι!"... "Δε το χα σκεφτεί ποτέ έτσι!"


Είχα την ευτυχιά να απολαύσω το δεύτερο σχήμα και να περάσω μία υπέροχη βραδιά.
Η δεύτερη μουσική σκηνή αποτελείται από τον Χρίστο Θεσσαλονικεύς, έναν καταπληκτικό καλλιτέχνη, ο οποίος όταν παίζει σε φέρνει στη ζεστή ατμόσφαιρα της Μπουάτ. Συνομιλεί με τον κόσμο, και δεν αρνείται να τραγουδήσει οτιδήποτε αν δει πως το κοινό ρέπει προς κάποια συγκεκριμένη μουσική "κατεύθυνση". Είναι ανοιχτός και ο κόσμος χαίρεται με την καρδιά του. Δύο φορές το μήνα κάνει ένα αφιέρωμα σε κάποιον Έλληνα καλλιτέχνη. Αυτή την εβδομάδα έκανε αφιέρωμα στον Μητσάκη. Στο παρελθόν έχει κάνει για τον Χατζιδάκι, τον Τσιτσάνη, τον Ξαρκάκο και όλους τους μεγάλους συνθέτες με ορχήστρα αποτελούμενη από 4 εως 5 όργανα.

Γιάννη μου θέλω να μου εκφράσεις την άποψή σου για το Υπουργείο Πολιτισμού και τη δράση του στο βάθος του χρόνου...
Τα Υπουργεία στην Ελλάδα είναι ένας τρόπος για να μοιράζουν λεφτά στους ημέτερους. Αυτή είναι η δουλειά τους. Για κανέναν άλλο λόγο δεν υπάρχουν. Εγώ δεν έχω περάσει ποτέ την πόρτα του. Ούτε απέξω. Δε ξέρω πού είναι. Δεν διανοήθηκα καν να πάω να τους ζητήσω. Ήξερα τι γίνεται. Παλιά δίνανε κάποιες επιχορηγήσεις. Πήγαινες έδινες μία αίτηση φέτος, δεύτερη τον επόμενο χρόνο, τρίτη τον άλλο... Ε κάποια στιγμή σε βαριόντουσαν και σου δίνανε ας πούμε 500χιλιάδες δραχμές. Τι να πρωτοκάνεις με 500χιλιάδες δραχμές; Και ο άλλος την ίδια ώρα έπαιρνε 75 ή 80 εκατομύρια δραχμές. Προς Θεού, δεν υποτιμώ την δουλειά των ανθρώπων που πέρνανε λεφτά. Αλλά δεν γίνεται έτσι όμως.

Τι συνέπεια θεωρείς ότι είχε αυτή η μεροληπτική στάση του Υπουργείου ;
Θα σας δώσω ένα παράδειγμα. Κάποια στιγμή ένας μεγάλος σκηνοθέτης, που πέθανε πρόσφατα, όταν άρχισε η κρίση και του "έκοψαν" τις επιχορηγήσεις έκλεισε. Και αναρωτήθηκα γιατί έκλεισε! Όταν κάνεις 40 χρόνια θέατρο, αποκλείεται να μην έχεις κοινό δικό σου να μη μπορέσει να σε συντηρήσει. Δεν τον ένοιαζε να δώσει στο κοινό! Δεν τον ενδιέφερε καθόλου. Αφού έπαιρνε τα λεφτά από το Κράτος! Και κανένας να μην ερχόταν μέσα, δεν τον ενδιέφερε.
Στην πραγματικότητα τέτοιοι άνθρωποι ήταν κρατικοδίαιτοι. Παίρναν τα λεφτά, κάνανε την τρέλα τους και στο τέλος τέλος δεν έγινε και τίποτα.
Οι υπεύθυνοι αντί να βοηθήσουν τα νιάτα δυστυχώς έδιναν επιχορηγήσεις στους ίδιους... Αλλά δεν βοηθάς έναν καταξιωμένο. Ο καταξιωμένος στο κάτω κάτω της γραφής θα 'πρεπε νά 'ναι ικανός από μόνος του, όχι μόνο να επιβιώνει αλλά και να κερδίζει. Τα νιάτα πρέπει να βοηθάς. Από εκεί θα ξεκινήσουν οι κύκλοι οι καινούργιοι. Αυτό δεν γίνεται στην Ελλάδα, ποτέ δεν έγινε. Ποτέ όμως δεν είναι αργά να ξεκινήσει να γίνεται.

Γιάννη μου ποιά είναι η σχέση σου με την Τηλεόραση;
Καμία. Συμμετείχα μία φορά σε ένα σίριαλ, εξαιτίας ενός φίλου ο οποίος έπαιζε πολύ στην τηλεόραση. Θεωρούσε ότι εγώ τη σνόμπαρα. Με πήρε λοιπόν με το ζόρι και με πήγε. Δε θέλω να το ξανακάνω στη ζωή μου και έχω μετανιώσει πάρα πολύ που το έκανα. Ήταν πάρα πολύ πρόχειρη δουλειά... Τι να σου πω. Πηγαίναμε στο πλατό χωρίς να ξέρουμε τα λόγια μας! Δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά. Απίστευτη προχειρότητα, ένα τίποτα, ένα μηδενικό! Και τα σενάριά τους και όλα! Μιλάω για εκεί που έτυχα εγώ. Βέβαια παλαιότερα στην Τηλεόραση έχουν γίνει διάφορα ενδιαφέροντα πράγματα. Στην Παλιά Ερτ ήταν προσεγμένες οι δουλειές που γινόντουσαν και ποιοτικές παραγωγές. (πχ "το θέατρο της Δευτέρας", έργα του Ξενόπουλου κλπ) Αλλά τότε δουλεύανε με άλλους όρους. Ήτανε δουλειά. Πηγαίνανε 12ωρα καθημερινά επί μήνες! Ενώ τώρα τίποτα! Πας, ρωτάς "τι λέω εδώ τώρα" και σου απαντάνε "ok. και αν δε το πεις με την πρώτη δε πειράζει. Το ξαναπάμε ρε παιδιά."

Γιάννη έχεις ασχοληθεί ποτέ με τον Κινηματογράφο;
Κινηματογραφικά δεν έχω κάνει κάτι. Όχι γιατί δεν το ήθελα. Ξέρεις τι γίνεται; Ο κινηματογράφος είναι ένας ειδικός χώρος. Το θέατρο είναι άλλος χώρος. Αν πεις σε ένα δρόμο, ο κόσμος που γνωρίζεις είναι γύρω από 'κεί. Δρν έτυχε να γνωρίσω τον κινηματογραφικό κόσμο της Ελλάδας. Ξέρω φίλους ηθοποιούς που αντίστοιχα δεν έχουν παίξει ποτέ στο θέατρο. Γιατί έπαιξαν μία ταινία, τους πήραν για μιά άλλη ταινία και μετά για μια τρίτη κλπ... Ζουν από αυτό και δε χρειάστηκε ποτέ να κάνουν θέατρο. Είναι πώς σε πάει και η ζωή. Εγώ το πιστεύω αυτό. Η Ζωή σε πάει δεν την πας. Και εκεί που ξέρεις που πας σου δίνει μία και σε πάει εκείνη εκεί που θέλει.

 Σ΄ ευχαριστούμε πολύ Γιάννη Σταματίου για τη συνέντευξη που μας παραχώρησες,  σου ευχόμαστε κάθε επιτυχία σε ό,τι κάνεις!!!

 

 

 

 

ΕΛΕΝΗ ΜΑΤΣΟΥ

Living in the city...Το ηλεκτρονικό περιοδικό της πόλης. 

Ανακαλύπτουμε όλες τις πτυχές της ζωής στην πόλη. Βιώστε την εμπειρία μαζί μας...

  • LATEST NEWS
  • Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν και ήδη οι πόλεις…
  • Σας παρουσιάζουμε 5 άνετους χώρους για παιχνίδι…
  • Κατά την περίοδο των εορτών μετατρέψτε το…
  • Φέτος η Calzedonia λανσάρει την σειρά SPECIAL…
  • H πρώτη συλλογή TommyXLewis για το Φθινόπωρο…
  • Μαγειρέψτε την κρεμώδη πατατόσουπα, ένα πλήρες γεύμα…
  • Η OMEGA παρουσίασε τη νέα συλλογή Constellation…
  • Οι άγγελοι της Vicroria's secret άνοιξαν τα…
  • Θηλυκές και all-time classic επιλογές σε ευπροσάρμοστα…
  • Οκτώ περιποιητικά conditioners με τεχνολογία Color-Change Complex,…