Today: 21.Sep.2018
ΠΑΡΕΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΣΧΑΛΗ ΤΟΝ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΠΟΠ ΣΤΑΡ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

Υποδεχτήκαμε με πολύ μεγάλη χαρά τον Πασχάλη στο "Bar Restaurant 12" στο Κολωνάκι, όπου ήρθε με πολύ καλή διάθεση, ενέργεια και χαμόγελο να μας συναντήσει. Ο Πάσχάλης έχει ζήσει στιγμές μεγάλης δόξας και απόλυτης καταξίωσης. Είναι ο "Αιώνιος έφηβος της διασκέδασης". Συζητήσαμε για την καλλιτεχνική του πορεία στη μουσική, την Eurovision και για τη σημερινή κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα.

Πασχάλη μου σχεδόν όλα τα σπίτια στην Ελλάδα διαθέτουν τους δίσκους σου και πολλά από αυτά τα τραγούδια ακούγονται ακόμα στα ραδιόφωνα. Πώς νιώθεις για τη διαχρονικότητα των τραγουδιών σου;
Καταρχήν αισθάνομαι πάρα πολύ όμορφα που ο κόσμος δέθηκε με τα τραγούδια μου και έχει συνδεδεμένες στιγμές της ζωής του με αυτά. Τα τραγούδια μου έχουν "επενδύσει" τα video clips της ζωής τους και αυτό με κάνει πάρα πολύ χαρούμενο και με δικαιώνει στο ζήλο που έχω και στην όρεξη να φτιάχνω τραγούδια που να αρέσουν στον κόσμο. Τόσα χρόνια που είμαι στο χώρο αισθάνομαι πάρα πολύ γεμάτος και ευχαριστημένος.

Πώς ξεκίνησε και πού οφείλεται η τόση μεγάλη απήχηση;
Ξεκίνησα από το πρώτο πρώτο τραγούδι, δηλαδή από τον "τρόπο" που έγραψα τους στίχους και τη μουσική, που έφερε την επανάσταση στην δεκαετία του '60 και ανέτρεψε το προηγούμενο ύφος της μουσικής που απευθυνόταν κυρίως σε νέους. Τα τραγούδια των Olympians, "Ο τρόπος", "το σχολείο", "η συγνώμη", "ο Αλέξης" και πολλά άλλα τραγούδια που γράψαμε, είχαν τόση μεγάλη απήχηση και επιτυχία που ανατρέψανε πολλά κατεστημένα. Ήταν η εποχή των συγκροτημάτων η δεκαετία του '60. Υπήρχαν στην Ελλάδα πάμπολα συγκροτήματα. Κάθε γειτονιά είχε το δικό της συγκρότημα και όλοι τραγουδούσανε κομμάτια ξένα των Beatles, Rolling Stones και όλων των διάσημων συγκροτημάτων και των τραγουδιστών εκείνης της εποχής.

Εμείς ήρθαμε και είπαμε τέτοιου ύφους και είδους τραγούδια με ελληνικά λόγια και μάλιστα με τέτοιο τρόπο που να κυλούν και να ηχούν ωραία στο ρυθμό και αισθητικά. Αυτό ήταν η επανάσταση και το ακολούθησαν πολλά συγκροτήματα μετά.

Το 1973 έβαλα σε ένα στίχο μου τη φράση "με έκανες κομπλεξικό". Θυμάμαι σαν σήμερα τον παραγωγό μου Φίλιππο Παπαθεοδώρου που μου χτύπησε το κουμπάκι μέσα από το κοντρόλ του στουντίου ηχογράφησης και μου είπε "βρε Πασχάλη αυτή τη λέξη κομπλεξικός, δεν την αλλάζουμε;" και του απάντησα "όχι Φίλιππε θέλω να πω αυτό που λέει η λέξη! Η "ιστορία" του τραγουδιού είναι έτσι!" Ήταν για το τραγούδι "Πατέρας και γιός". Το είπα και διαπίστωσα στη συνέχεια πόσο πολύ εντύπωση έκανε, που ο κόσμος ερχόταν και μου ζητούσε να πω "τον κομπλεξικό".

Ήταν η αρχή της εξέλιξης της ελληνικής γλώσσας στο ρυθμικό τραγούδι όπου φτάνοντας στη δεκαετία του '70 και του '80 κάποιοι ήρθανε και το εμπλουτίσανε και με ποιητικό στίχο. Μέχρι τότε, εμείς είχαμε εξοικειώσει το αφτί του κόσμου και τα ακούσματα με τους ελληνικούς στίχους, που πιο πριν θεωρούνταν "δύσκολοι" και κακόηχοι.

Κάνεις live σε όλη την Ελλάδα... Ποιό είναι το μυστικό της επιτυχίας και της ενέργειας που διαθέτεις;
Κάνω ένα τρίωρο πρόγραμμα με φίλους μουσικούς που γνωριζόμαστε χρόνια και αισθάνομαι ότι είμαι με το συγκρότημά μου μια ωραία παρέα! Το πρόγραμμα αυτό είναι γεμάτο επιτυχίες, τραγούδια που όλοι έχουν αγαπήσει. Δεν ακούς κάποιο τραγούδι και να πεις "ποιό είναι αυτό; τι μας λέει τώρα;" Περιλαμβάνονται τραγούδια και άλλων καλλιτεχνών, δεν ακούς μόνο Πασχάλη. Κυρίως όμως παίζουμε τις μεγαλύτερες επιτυχίες μου και αυτό αρέσει πάρα πολύ.
Όσον αφορά στην πηγή της ενέργειάς μου, νομίζω ότι ξεκινάει από τη διάθεσή μου, από την αγάπη μου. Χαίρομαι πάρα πολύ να βλέπω τον κόσμο να περνάει ωραία και προσπαθώ να του περάσω εγώ αυτό το συναίσθημα εκεί που ήρθε να διασκεδάσει, να τον κάνω να συμμετέχει ψυχικά στην διασκέδαση αυτή. Αυτό είναι κάτι που το επιδιώκω πάντα και μου αρέσει πάρα πολύ.

Πώς έχεις καταφέρει στις εμφανίσεις σου να έχεις απήχηση σε όλες τις ηλικίες;
Η αλήθεια είναι ότι στα live βλέπεις όλες τις ηλικίες να συνδιασκεδάζουν, χωρίς να ενοχλεί η μία την άλλη. Είναι ένα αξιοσημείωτο γεγονός το ότι έρχονται στα προγράμματά μου 80% νεολαία! Είναι παιδιά που ξέρουν τον Πασχάλη γιατί τον άκουγαν οι γονείς τους στο σπίτι και άλλοι επειδή τον ανακαλύπτουν τώρα μέσω του youtube, της μεγάλης "μουσικής αποθήκης". Τα σημερινά παιδιά δεν έχουν συνηθίσει σε τέτοιου είδους ακούσματα της δεκαετίας του '60, του '70. Μπαίνουν μέσα και λένε "τι ωραία τραγούδια, τι ωραία μελωδία! Γιατί δε γράφονται τέτοια τραγούδια σήμερα;" Αυτό τους κάνει φίλους και έτσι έρχονται να παρακολουθήσουν και τα live.


Γιατί δεν γράφονται σήμερα τέτοια τραγούδια; Ήταν μήπως τότε εποχή αθωότητας και τώρα χάθηκε;
Πιστεύω ότι οφείλεται στο ότι έχει εισχωρήσει η ηλεκτρονική εποχή μέσα μας, μέσα στο σπίτι και μέσα στην κάθε κίνηση και δουλειά μας. Σήμερα η μουσική γράφεται με ηλεκτρονικά μέσα, οπότε έπαψε να έχει ψυχή. Όταν για ένα τραγούδι παίζουν μουσική κάποιοι άνθρωποι, είτε 5 είτε 50, όλοι τους έχουν τη δική τους ψυχή και την καταθέτουν εκείνη την ώρα στην εκτέλεση. Αυτό έχει μία ατμόσφαιρα, έχει κάτι, που δεν μπορώ να το προσδιορίσω αλλά φτάνει στην ψυχή του κοινού. Είναι αυτό το ανθρώπινο συναίσθημα που περνάει από άνθρωπο σε άνθρωπο. Δεν είναι το ηλεκτρονικό μήνυμα που απευθύνεται στον ηλεκτρονικό υπολογιστή και στο ρομπότ.

Προσωπικά πιστεύω ότι αυτό φταίει για ό,τι ζει σήμερα η παγκόσμια κοινωνία. Υπάρχει ψυχρότητα. Δεν υπάρχουν συναισθήματα! Γι'αυτό για το μέλλον ευελπιστώ και πιστεύω ότι θα επιστρέψει και σύντομα μάλιστα η "εποχή των συναισθημάτων" στην ανθρώπινη κοινωνία. Θα αγανακτήσει δηλαδή κάποια στιγμή ο άνθρωπος και θα πει "έχω και κάποια συναισθήματα! θέλω να τα ζω"! Τώρα βλέπεις παιδιά να πληκτρολογούν στο κομπιούτερ τι προσόντα έχουν και ένα ρομπότ βγάζει απόφαση ποιον εργασιακό κλάδο να ακολουθήσουν!!! Αλήθεια; Και το συναίσθημα; Ο άνθρωπος;

Πιστεύω ότι κάποια στιγμή ο άνθρωπος θα επαναστατήσει εναντίον αυτής της "ηλεκτρονικής διαταγής".

Τι γνώμη έχεις Πασχάλη μου για το τραγούδι που βγήκε πρώτο στην Eurovision;
Βγήκε πρώτο ένα τραγούδι που είχε μελωδία, μουσική σοβαρότητα σύνθεσης, ωραία ακόρντα και ωραία ερμηνεία με συναίσθημα. Αυτό ήταν ένα πολύ ηχηρό μήνυμα προς όλους και προς όλη την κοινωνία ότι ο κόσμος θέλει συναισθηματικά τραγούδια. Το έβγαλε πρώτο! Όλες οι χώρες το ψήφισαν! Δεν είναι τυχαίο αυτό λοιπόν. Αυτό αποτελεί τρανταχτό παράδειγμα για ό,τι είπα προτύτερα.

Τι σημαίνει για σένα η Eurovision;
Για μένα είναι ένα υπερθεαματικό φεστιβάλ, το μοναδικό παγκοσμίως που το παρακολουθούν τόσα δισεκατομμύρια μάτια που είναι εντυπωσιακό. Εκτός από το οπτικό θέαμα που είναι πλούσιο, το γεγονός ότι εμείς όλοι συμμετέχουμε με το να διαφορφώνουμε άποψη και κρίση για τον εκάστοτε εκπρόσωπο γνωστών χωρών σε εμάς, είναι ένα ακόμα δυνατό στοιχείο της Eurovision. Δεύτερο δυνατό της χαρτί είναι το ότι καλούμαστε να ψηφίσουμε αν θέλουμε, να πούμε και την άποψή μας και να ληφθεί υπόψιν. Πολύ σπουδαίο.

Πέρα από αυτό, θεωρώ ότι η Eurovision εξελίχθηκε σε "Ολυμπιακούς Αγώνες του τραγουδιού" και πιστεύω αργότερα θα μπουν και άλλες χώρες. Ευτυχώς σε αυτούς τους Ολυμπιακούς Αγώνες του τραγουδιού μέχρι τώρα δεν έχουμε δει τίποτα το αρντητικό, όπως σε άλλους αγώνες. Είναι μία γιορτή τραγουδιού, αγάπης και επικοινωνίας λαών. Τι καλύτερο για αυτή την εποχή που ζούμε;

Βέβαια, εδώ στην Ελλάδα έχουμε δει πάρα πολλούς που λοιδορήσανε την Eurovision, την κοροϊδέψανε για να την απαξιώσουν και το μόνο συμπέρασμα που βγάζω είναι ότι το έκαναν αυτό μόνον για ίδιον όφελος. Τους το χρεώνω αυτό. Ο καθένας ό,τι είπε να το πάρει στην πλάτη του, διότι το έλεγε για να "ευλογήσει τα γένια του".

Μέσω του Φεστιβάλ της Eurovision ο κόσμος όλος έβλεπε την Ελλάδα. Αυτό ήταν το κέρδος μας. Άσχετα αν δεν έδιναν σημασία οι υπεύθυνοι της ΕΡΤ ώστε να στείλουν ένα καλό τραγούδι που να ικανοποιεί τους Έλληνες και όχι κομματικά ή άλλα συμφέροντα.

Όταν είχαμε πάει εμείς, η Eurovision ήταν πιο συναισθηματική και πάντα απαξιωμένη! Αυτό που συνέβαινε σε αυτή τη χώρα με τους ψευτοκουλτουριάρηδες είναι απίστευτο. Και είναι άλλο ο άνθρωπος που έχει κουλτούρα, και άλλο κουλτουριάρης.

Πιστεύεις ότι θα έπρεπε να στείλουμε αγγλικό ή ελληνικό στίχο;
Η γνώμη μου είναι η εξής, είτε ελληνικός είτε αγγλικός εαν το τραγούδι είναι καλόηχο και έχει ωραία πρόταση θα ψηφιστεί. Η άποψή μου όσον αφορά την ελληνική συμμετοχή είναι το τραγούδι πρώτα από όλα να αρέσει στους Έλληνες... Αν μας αρέσει θα πούμε "πήγαμε, ήμασταν καλοί, μας αδικήσανε". Το φετινό που στείλαμε δεν άρεσε στους Έλληνες. Η Demy το υποστήριξε, αλλά δεν ήταν επιλογή των Ελλήνων.

Το "On the Rocks" χαρακτήρισε ένα τεράστιο χρονικό διάστημα της καλλιτεχνικής σου πορείας. Θεωρείς ότι υπάρχουν τέτοιοι χώροι σήμερα;
Καταρχήν το "On the Rocks" εγώ το λέω "έπος On the Rocks" γιατί διήρκεσε μία δεκαετία. Ήταν ένας πάρα πολύ όμορφος και επιτυχημένος χώρος διασκέδασης και ψυχαγωγίας στη Βάρκιζα, από όπου πέρασε πάρα πολύς κόσμος. Σήμερα υπάρχουν οι "ναοί διασκέδασης", αλλά εγώ όσες φορές τους επισκέφτηκα -πολύ αραιά- δε μπόρεσα να καταλάβω με ποιά λογική και με ποιό σκεπτικό στήνονται και γίνονται τα προγράμματα πάνω στη πίστα.

Θυμάμαι ότι εμείς, όλη η ομάδα που δουλεύαμε για να κάνουμε το πρόγραμμα του "On the Rocks", είχαμε σχεδιάσει απο πριν την μουσική που θα παίζαμε από την ώρα που ο πελάτης έμπαινε στο μαγαζί μέχρι να παραγγείλει να πιεί και να δειπνίσει, καθώς και τα μουσικά κομμάτια που θα τον ξεσηκώσουν ώστε να τον "λύσουμε" να ανεβεί στην πίστα να χορέψει. Και από τη στιγμή που θα είχε ανέβει, το ζητούμενό μας ήταν να κρατάμε τον κόσμο στην πίστα να χορέψει. Το σλόγκαν μας ήταν "δύο θα κατεβαίνουν από την πίστα, τέσσερις θα ανεβαίνουν"!

Θεωρώ ότι χορός είναι ο τρόπος έκφρασης του ανθρώπου που βγαίνει να διασκεδάσει και πραγματικά διασκεδάζει. Μπορεί χορεύοντας να κουραστεί, αλλά έχει εκτονωθεί κι όλας και ευχαριστιέται. Και έπειτα στον αισθησιακό χορό, στο slow, σου δίνεται η μελωδία, ο χώρος και ο χρόνος να αγκαλιάσεις την κοπέλα σου, την αγαπημένη σου και να χορέψεις κάπως διαφορετικά. Όλα αυτά θέλαμε να λειτουργούν βάσει σχεδίου. Πραγματικά γι'αυτό το λόγο πέτυχε το πρόγραμμά μας και ήταν τόσο αγαπητό και δημοφιλές.

Σίγουρα παράλληλα με εσένα τραγουδούσαν μεγάλες προσωπικότητες του ελληνικού πενταγράμμου, ο Πάριος, η Μαρινέλλα και αυτό ξεσήκωνε τον κόσμο. Σήμερα πώς βλέπεις τους νέους καλλιτέχνες;
Σήμερα οι προσωπικότητες των τραγουδιστών είναι λίγο θαμπές. Υπάρχουν κάποιες προσωπικότητες, αλλά δεν λάμπουν όπως λάμπανε της δεκαετίας του '60 του '70 και του '80.

Σίγουρα βάζατε πολύ κόπο και μεράκι να κάνετε ένα δίσκο...
Παλιά περνούσε ένα διάστημα που έπρεπε να γραφτεί και να βγει στο στούντιο να φτιάξεις τον δίσκο. Τώρα βγαίνει ένα τραγούδι και το κάνει μόνος του ο συνθέτης και έπειτα το δίνει στον τραγουδιστή έτοιμο και του λέει "τραγούδα" και τραγουδάει.

Θεωρείς ότι σήμερα οι νέοι καλλιτέχνες έχουν διέξοδο για δημιουργικότητα στην Ελλάδα;
Πιστεύω ότι κάθε εποχή έχει τις δικές τις ευκαιρίες. Και σήμερα το ίδιο. Εαν οι ευκαιρίες τώρα λέγονται "talent shows", εγώ πιστεύω ότι θα πρέπει να πηγαίνουν τα πραγματικά ταλαντούχα παιδιά και να μην ντρέπονται. Όσο ντρέπονται εκείνοι, πηγαίνουν ατάλαντα άτομα και προβάλλονται. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να δείξουν το ταλέντο τους. Να βγουν προς τα έξω. Πιστεύω ότι καλώς υπάρχουν τα "talent shows". Φυσικά η συμπεριφορά των κριτών είναι κακή και θα έπρεπε να είναι πιο ευγενικοί, αλλά και αυτοί θεωρώ ότι θα συμπεριφέρονταν καλύτερα εαν είχαν να κάνουν με πραγματικά ταλέντα.

Πασχάλη μου πώς σου φαίνεται η ζωή και οι άνθρωποι στην Αθήνα μας σήμερα;
Η ζωή στην Αθήνα περνάει την κρίση της όπως πολύ δυσάρεστη είναι και η κοινωνική ζωή όλων των Ελλήνων. Το εύρος των κοινωνικών στρωμάτων που έχει επηρεάσει η αρνητική κατάσταση της οικονομίας της χώρας είναι πρωτοφανές. Τουλάχιστον στα χρόνια που ζω εγώ. Μπορεί να ήτανε η χώρα μας πολύ πιο φτωχή πριν από 50 χρόνια, αλλά δεν υπήρχε αυτή η μιζέρια και αυτή η ανάγκη του κόσμου για ψυχοφάρμακα!

Ο λαός μας πια ζει με ψυχοφάρμακα! Αν είναι δυνατόν! Ο αγρότης παίρνει ψυχοφάρματα! Είναι απίστευτο!

Αυτό οφείλεται στην οικονομική κατάσταση που μας έχουν φέρει, στην ανασφάλεια και στον τρόμο. Τα μέσα ενημέρωσης και οι πάντες μας έχουν οδηγήσει σε μία πολύ άσχημη ψυχολογική κατάσταση.

Από την πλευρά μου εγώ σαν καλλιτέχνης και πολλοί άλλοι συνάδελφοί μου προσπαθούμε να ψυχαγωγήσουμε τον κόσμο. Κάποιοι τα καταφέρνουμε, κάποιοι όχι.

Βλέπεις φως στην άκρη του τούνελ για την Ελλάδα;
Εγω θα έλεγα ότι τίποτα δεν είναι μόνιμο. Αυτό μας έχει μάθει η ζωή ανά τους αιώνες. Τα πάντα αλλάζουνε και κυλούν. Ε πόσο θα κρατήσει; Μία κατοχή κράτησε 5 χρόνια! Αυτό πόσο να κρατήσει βρε παιδί μου;

Για την πολιτική που επικρατεί στην Ελλάδα τι άποψη έχεις Πασχάλη μου;
Οι πολιτικοί κυμαίνονται σε κλίμακα από τους κορυφαίους για σκότωμα μέχρι χαμηλότερους για ξύλο. Το χειρότερο είναι ότι δεν ντρέπονται καθόλου!
Από εκεί και πέρα όσον αφορά την Πολιτική, η άποψή μου είναι ότι η χώρα μας είναι υπό κατοχή.

Ποιά είναι τα σχέδιά σου για το καλοκαίρι;
Κάνω εμφανίσεις σε όλη την Ελλάδα και κάποιες συναυλίες αλλά κυρίως live σε μαγαζιά. Ο κόσμος νιώθει ότι είναι κάτι προσβάσιμο το μπαράκι. Νιώθει άνετα να κινηθεί να χορέψει και από εκεί που κάθεται στο τραπέζι, στο μπαρ που πίνει.

Πασχάλη πάντα υπάρχει ένα "κορίτσι του Μάη" που προκαλεί την έμπνευση;
Το ερωτικό συναίσθημα είναι διαχρονικότατο ανά τους αιώνες και πάντα θα υπάρχει.

Τι τίτλο θα έβαζες στη ζωή σου Πασχάλη μου;
Όταν πηγαίνουμε στη ζωή μας με τα συναισθήματά μας, θα φύγουμε και ευτυχισμένοι. Εαν δεν δουλεύουμε με τα συναισθήματα, ίσως θα φύγουμε με κάποιο βάρος στην ψυχή. Αυτή είναι η φιλοσοφία μου.

Πασχάλη μου σε ευχαριστούμε πάρα πολύ για την συνέντευξη εφ' όλης της ύλης που μας παραχώρησες και βέβαια σε μπαράκια μικρά ή μεγάλα θα σε συναντούμε... για να απολαμβάνουμε τα τραγούδια σου!

Σου ευχόμαστε καλή επιτυχία σε ό,τι κάνεις!

Ευχαριστούμε για τη θερμή φιλοξενία το Bar Restaurant 12, στη Μηλιώνη 12 Κολωνάκι.

https://www.facebook.com/12-Bar-Restaurant-277216436035546/

Χορηγοί

 

 

 

 

 

 

ΕΛΕΝΗ ΜΑΤΣΟΥ

Living in the city...Το ηλεκτρονικό περιοδικό της πόλης. 

Ανακαλύπτουμε όλες τις πτυχές της ζωής στην πόλη. Βιώστε την εμπειρία μαζί μας...

  • LATEST NEWS
  • Στην Τανάγρα θα βρεθούν επίλεκτες μονάδες αεροπορικών…
  • Ήρθαν, είδαν και βραβεύτηκαν. Και πριν από…
  • Μία μέθοδο που επιτρέπει την «αποκωδικοποίηση» της…
  • Η «Βραδιά του Ερευνητή» είναι μια μεγάλη…
  • Με αποκλειστικές προσφορές και ειδικές τιμές σε…
  • Ένα γλυκό ελαφρύ σαν αφρός που εντυπωσιάζει…
  • Η χρήση των ντραμς για 60 λεπτά…
  • Πολλοί γονείς φαίνεται να χειρίζονται πιο εύκολα…
  • Υλικά για 4-6 μερίδες
  • Το αγαπημένο μας φεστιβάλ παραστατικών τεχνών επιστρέφει…